"Biblioteka kolejarska" - Filia nr 7
16 kwietnia 2012
Filia nr 7, mieszcząca się w budynku Domu Kultury Kolejarza, w Lublinie, przy ul. Władysława Kunickiego nr 35, utworzona została z biblioteki kolejowej, przejętej przez miasto, wraz z całym obiektem, po długich perturbacjach związanych z restrukturyzacją kolei.

Tekst ukazał się w piśmie MBP im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie Niecodziennik.

Biblioteka kolejowa powstała na przełomie lat 1931/32. Tak jak Dom Kultury powstała w wyniku pracy społecznej kolejarzy. Początkowo mieściła się na dworcu kolejowym i korzystali z niej tylko kolejarze. Później przeniesiona została do prywatnego lokalu, przy ul. Pierwszego Maja 47. Była bezpłatna i korzystali z niej wszyscy, nie tylko okoliczni mieszkańcy. Pierwszą bibliotekarką była Bronisława Sikirycka, której imię nosiła biblioteka od 1985 r. Podczas okupacji była jedyną biblioteką, której Niemcy nie zamknęli. Posiadała ona oczywiście bardzo ograniczony księgozbiór. Udało się jednak uratować książki „zakazane”, głównie polską klasykę, które - z narażeniem życia - przechowywali czytelnicy. Po wojnie, z polecenia dyrektora naczelnego Okręgowych Kolei Państwowych, biblioteka znalazła lokum przy ul. 1 Maja, a po oddaniu do użytku Domu Kultury Kolejarza w 1951 r., została przeniesiona do pomieszczeń na parterze budynku. Zbiory z 3000 woluminów wzrosły do 23000. Kierownictwo tej placówki objęła Bronisława Sikirycka, której zawdzięczamy ogromną popularyzację czytelnictwa w środowisku kolejarskim i wśród mieszkańców dzielnicy Dziesiąta.
W latach 1964-78 kierowniczką biblioteki była Irena Niewęgłowska, wyjątkowo zaangażowana w działalność kulturalno - oświatową biblioteki. Organizowała konkursy, spotkania, kiermasze dla czytelników. Stałą forma popularyzacji literatury były spotkania z pisarzami. Do dziś czytelnicy pamiętają prowadzony przez nią Teatr Żywego Słowa. Biblioteka była wielokrotnie odznaczana, uznana za najaktywniejszą bibliotekę kolejową w województwie w 1976 r., a w 1988 r. zajęła II miejsce we współzawodnictwie bibliotek kolejowych.
Od 1985r.,aż do likwidacji przez PKP Domu Kultury Kolejarza, kierownikiem biblioteki była Magdalena Wójcikiewicz, która kontynuowała wypracowane formy pracy biblioteki. Uaktywniła działalność Koła Dyskusyjnego. Biblioteka żywo uczestniczyła w działalności kulturalno -oświatowej DKK. Kierowniczka za swą pracę otrzymała nagrodę z Funduszu Literatury Ministerstwa Kultury i Sztuki.
Likwidacja Domu Kultury Kolejarza wiązała się z zamknięciem biblioteki, która posiadała już 25000 woluminów i blisko 1000 czytelników. PKP zaproponowało pracownikom DKK założenie stowarzyszenia. Powstało Kolejarskie Stowarzyszenie Kolejarskie, które przez 7 lat utrzymywało bibliotekę. Samofinansujące się stowarzyszenie nie stać było na utrzymanie biblioteki w pierwotnej formie. Miasto przeznaczyło stałą kwotę na u trzymanie jednego bibliotekarza. Na pobory drugiego i utrzymanie biblioteki przeznaczono część składek stowarzyszenia. Pracowały wówczas dwie bibliotekarki: Hanna Chodkiewicz i Maria Miliszkiewicz. Czytelnicy przynosili prasę i książki. Wojewódzka Biblioteka Publiczna przekazywała na rzecz biblioteki nowe książki – dary. Tym sposobem biblioteka funkcjonowała i przetrwała do czasu, kiedy to w roku 2001 Zakład Nieruchomości PKP wypowiedział umowę najmu Kolejarskiemu Stowarzyszeniu Kulturalnemu.
W momencie powstania Miejskiej Biblioteki Publicznej „kolejarska biblioteka” stała się jedną z jej filii, z ponad 100 m2 powierzchni, 25 tysiącami książek oraz pracownikami: Hanną Chodkiewicz, Marią Miliszkiewicz i Ireną Rajchert.
W marcu 2002 r. kierownikiem filii została Bożenna Smolińska, która przedtem pracowała w filii 23. W kiepskich warunkach /niedogrzane, ciemne pomieszczenia/ przepracowała 7 lat za co należą się jej wyrazy szacunku, bo biblioteka działała bez zarzutu i zawsze przebywało w niej dużo dzieci i młodzieży. Od stycznia 2009r. filią nr 7 kieruje Irena Rajchert , która swoje doświadczenie zawodowe w pracy kulturalno – oświatowej w Domu Kultury Kolejarza / w tym kilka lat pracy w bibliotece/ wykorzystuje obecnie, organizując wiele form pracy z dziećmi i młodzieżą. Po remoncie, przeprowadzonym w roku 2009, ze starej, kolejowej biblioteki nie pozostało nic, oprócz książek, w tym kilkudziesięciu starodruków, zabytkowego katalogu i wspomnień. Odnowiona filia zyskała nowych pracowników w osobach Urszuli Gradzińskiej i Stanisława Gaszyńskiego. Posiadamy trzy komputery z dostępem do Internetu oraz blisko19 tysięcy książek.
Aktualnie odwiedza filię blisko tysiąc czytelników, którzy mają wolny dostęp do książek po 80 latach wypożyczania „zza lady”.
Biblioteka współpracuje z Radą Dzielnicy„ Dziesiąta”, Domem Kultury Kolejarza,Świetlicą Środowiskową „Ciuchcia”, Przedszkolem nr 22 i okolicznymi szkołami. Dzięki tej współpracy personel filii otwiera się na potrzeby środowiska. Nową formą wypracowaną przez nas, jest stały cykl imprez pod hasłem „Ludzie z pasją”.
Prezentujemy na nich ciekawych ludzi z naszego środowiska. To już trzeci rok wystaw: rękodzieła, malarstwa i fotografii, a także spotkań z poetami, pisarzami, żeglarzami, muzykami, którzy dzielą się ze wszystkimi swoimi pasjami.

Jerzy Jacek Bojarski
Niecodziennik Biblioteczny - pismo MBP im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie
2012-04-13